२००४ ते २०१४ हे वर्षे भारतीय राष्ट्रीय सुरक्षेच्या दृष्टीने विनाशक होती. यदाकदाचित नजीकच्या काळात भारताला चीन किंवा पाकिस्तानशी संघर्ष करावा लागला, तर तर त्या दहा वर्षाची आपल्याला जबर किंमत मोजावी लागणार आहे. राष्ट्रीय सुरक्षेची तयारी हि निरंतर प्रक्रिया आहे. त्यात खंड पडणे, किंवा सुरक्षा यंत्रणांचे खच्चीकरण करणाऱ्या शक्तींना राजकीय पाठबळ मिळणे, याचे दुष्परिणाम दीर्घकाळ भोगावे लागतात. झालेले नुकसान भरून काढणे आणि पुन्हा सुरक्षा यंत्रणांना मजबूत करणे यात खूप वेळ जातो.
आपला देश यातून बाहेर पडून निर्णायक भूमिकेला येईल. त्यावेळी अंतर्गत सुरक्षेचे अराजकाची स्थिती निर्माण केली जाईल. प्रत्येक राज्यामध्ये विविध समाज गटांना हाताशी धरून अशा प्रकारची स्थिती निर्माण करता येईल असे नेटवर्क तयार केले आहे. हे नेटवर्क उघडपणे देशविरोधी भूमिका घेत नाही. पण कसोटीच्या वेळी कायदा व सुव्यस्थेची परिस्थिती निर्माण करण्याचे पोटेन्शिअल त्यामध्ये आहे. त्यासाठी प्रचंड पैसे ओतून हस्तक निर्माण केले गेले आहेत. यातल्या काही लोकांना तर आपण नकळत परकीय शक्तींना पूरक असे काम करतोय याची कल्पनाच नाही हे आपले दुर्दैव आहे. या नेटवर्कची पायाभरणी या दहावर्षाच्या कालावधीत केली गेली. भारतातल्या बुद्धिजीवी वर्गातही देशविरोधी शक्तींनी मोठ्या प्रमाणावर गुंतवणूक याच काळात केली. त्यांनी निर्माण केलेले बुद्धिजीवी दहशतवादी आपल्या भारतीयांच्या मेंदूचा ताबा घेऊन आपल्याच रक्षकांकडे संशयाने पाहायला लावतात. सर्जिकल स्ट्राईक असो कि डोकलाम संघर्ष परकीय शक्तींच्या हस्तकांनी चालवलेली बुद्धिभेदाची मोहीम आपल्याला हेच सांगते.
दुसऱ्या बाजूला अशा प्रकारचे आपले हस्तक शत्रूराष्ट्रात निर्माण करण्यासाठी कोणतेही प्रयत्न झाले नाहीत. उलट असलेल्या डीप असेट्स उद्ध्वस्त करण्यात आल्या. परकीय हेर संस्थांच्या हस्तकांनी दिल्लीच्या उच्चपदस्थ सत्ता वर्तुळात शिरकाव करून हि कामे अतिशय परिणामकपणे याच काळात केले . राष्ट्रीय सुरक्षेच्या बाबतीत वाहिन्यांवरच्या चर्चेत येणारे माजी लष्करी अधिकारी काय बोलत असतात ते बारकाईने ऐकले लक्षात येते किती डॅमेज झाले आहे ते. या अधिकाऱ्यांना त्या दहावर्षात झालेल्या नुकसानीची पुरेपूर कल्पना आहे. पण देशातल्या या "बुद्धिजीवी दहशतवाद्यांची" माजी लष्करी अधिकाऱ्यांच्या अंगावर धावून जात,बोट रोखून आणि हातवारे करत मोठमोठ्याने हातवारे करत बोलण्यापर्यंत मजल गेली आहे त्या दहावर्षात मिळालेल्या राजकीय पाठबळामुळेच हे बुद्धिजीवी दहशतवादी इतके माजले आहेत.
म्हणूनच देशाला खरा धोका पाकिस्तानी दहशतवाद्यांकडून वा चीन कडून नाही, खरा धोका अशा आपल्या देशात प्रतिष्टीत म्हणून वावरणाऱ्या परकीय हस्तकांपासून आहे.कारण पाकिस्तान किंवा चीन हे उघड शत्रू आहेत त्यांच्याशी उघडपणे लढाई करण्यास आपले संरक्षण दल सक्षम आहे. पण देशात बसलेल्या परकीय हस्तकांशी कसा सामना करायचा हा मोठा प्रश्न देशासमोर आहे. ते एवढे निर्ढावले आहेत कि राजरोसपणे देशविरोधी भूमिका घेतात आणि व्यवस्थेला कारवाई करण्यासाठी आव्हान देतात. सरकारला विरोध करणाऱ्याला देशद्रोही ठरवले जातेय अशी ओरड करत बुद्धिभेदाची प्रचंड मोहीम राबवतात. ते थेट त्यांची भाषा बोलत नाहीत पण कृती आणि कारवाया अशा करत राहतात कि त्यांच्या ज्यामुळे देशाचे नुकसान व्हावे आणि शत्रुंना मदत व्हावी.
म्हणून पाकिस्तानबरोबर निर्णायक लढाई करण्याची वेळ अजून आलेली नाही. कारण अशा परकीय हस्तकांना आधी नेस्तनाबूत केले पाहिजे. त्यासाठी पद्धतशीर प्रयत्न केले पाहिजेत. एखाद्या निष्णात सर्जन च्या कौशल्याने हे केले पाहिजे,.कारण त्यांच्या पर्यंत पोहचायचं प्रयत्न केला कि त्यांच्या नादी लागलेल्या आपल्याच लोकांना चिथावून परिस्थिती कशी चिघळेल हे पाहतात.त्यामुळे त्यांच्यावर कारवाई करणे अवघड होऊन बसले आहे.त्यांनी आपली जबरदस्त लॉबी देशात निर्माण केली आहे . त्यामुळे यांचा गेमप्लॅन हळूहळू लोकांसमोर उघडा पाडणे. हा त्यावरचा एकमेव उपाय आहे.
ते भाषा जरी उदात्त मानवी मूल्यांची, मानवी हक्कांची, सामाजिक न्यायाची बोलत असले तरी, तो मिळूच नये विविध जाती,समाज गटांनी देशात उठाव करावा व देश अस्थिर व्हावा हा त्यांचा खरा कार्यक्रम आहे. हे गेल्या तीन चार वर्षात उभ्या राहिलेल्या विविध आंदोलनातून स्पष्ट झाले आहे. अशा विघातक शक्तींना प्रतिसाद मिळू नये यासाठी गेल्या ७० वर्षांपासून वंचित राहिलेल्या वर्गाला अधिक अधिक न्याय देण्याची भूमिका घेतली गेली पाहिजे. कारण गरिबी आणि सामाजिक विषमता हे दोन घटक अशा विघातक शक्तींचे भांडवल आहे. ते कसे कमी होईल यावर भर दिला गेला पाहिजे. हे करत असताना सतत दहा वर्षे राजकीय स्थैर्य आणि सतत आठ टक्क्यांच्या वर विकासाचा दर ठेवणे गरजेचे आहे.कितीही संताप येत असला तरी, अनुकूल स्थितीची वाट पाहणे हेच शहाणपणाचे ठरणार आहे.
